تو مرا دروغگو میپنداری بی آنکه از دلم خبر داشته باشی

بی آنکه بدانی دروغ را به زنجیر کشیده ام

این دروغ نیست که میبینی

بلکه چهره شیطان است که در لباس دروغ خود را برای تو آراسته است تا گرمی رابطه ما را زمستانی کند

بارها انتظار کشیدم که تو هم با من بیایی

ولی همیشه روزگار سیلی برعکس به ما زد و بودن تو در نبودن من بود

اولین قولی که داده ام بد قولی نکردن است

بی آنکه خود بخواهم بد قول میشوم

این صفت انسان در این عصر روباتیک است

چنان ثانیه ها آدم را به بازی میگیرن که در تیک تاک آنها گم میشویم و لحظه ای که از خلسه آن بیرون میاییم،تازه میفهمیم که او آمد و رفت ولی ما نبودیم

ثانیه ها دلربایی میکنند و برای ما می ایستن تا ما در زمان خود به رویایی زیبا رویم.وقتی که  بیدار میشویم تازه میفهمیم که رویای زیبا آمد و رفت و ما در رویای ثانیه ها اندکی خواب رفتیم

این بازی ثانیه ها معنای انتظار میدهند

و چه شیرین است انتظارهایی که بدقول میشوند

من از رحم انتظار به دنیا آمده ام

بار انتظار به دوش من است

پس تو آزاد باش

دنیا زشت است اگر ما آنرا زشت پنداریم و پندار ما اشتباست

دنیا کلبه ای زیباست در جنگلی که بوی زندگی میدهد

ولی این جنگل با کبریت انتظار من و تو خاکستر میشود

تو را رها میکنم با گمان هایت

تو را میسپارم به دست کلماتی که خیلی راحت بر زبان می آیند و خیلی راحت دل دیگران را میشکند

کلماتی که اگر جمله بندی آن درست باشد دلها را اسیر خود و اگر از خشم با آنها جمله بسازی دلها را میشکند

جمله بعدی ات را زیبا بساز تا دنیا زیبا شود

من هم در دنیای خود عالمی دارم و با آن خوشم

پارسا